| PSYCHOLOGIA DZIECI, PSYCHOLOGIA INDYWIDUALNA.

Ortoreksja – zagadnienia teoretyczne.

Ortoreksja to – nadmierna koncentracja na zdrowym odżywianiu, nazwana 1997 roku orthorexia nervosa. Ortoreksja ma podłoże psychiczne, obejmuje obie płcie, a nie, jak w przypadku anoreksji czy bulimii przede wszystkim kobiety. Zaburzenie to w dużej mierze ma swoje podłoże w presji społeczeństwa (mediów czy kultury w ogóle) na zachowanie zgrabnej sylwetki odpowiadającej kanonom piękna. Nadal trwają debaty dotyczące tego, gdzie „nozologicznie” powinna być sklasyfikowana ortoreksja. Badacze wahają się pomiędzy formą zaburzeń odżywiania, zaburzeń obsesyjno-kompulsywnych czy uzależnień behawioralnych, ponieważ zawiera ona w sobie elementy wszystkich tych kategorii, ważne wydaje się jednak poczucie przymusu poszerzania wiedzy na temat odżywiania, poszukiwania odpowiednich produktów oraz poświęcania czasu na przygotowywanie posiłków, co można powiązać z uzależnieniem behawioralnym.

Ortoreksja – kryteria diagnostyczne.

Jak w przypadku różnych zaburzeń, także i w przypadku ortoreksji opracowano kryteria, które wskazywać miałyby na występowanie zaburzenia. Kryteria diagnostyczne ortoreksji opracowane przez Moroze i współpracowników brzmią następującą:

A – nadmierna koncentracja na zdrowym odżywianiu skupiająca się na jakości i składzie posiłków,

B – nadmierna koncentracja na zdrowym żywieniu powodująca zaburzenia zdrowotne lub dystres w zakresie funkcjonowania społecznego, zawodowego, szkolnego,

C – zjawisko nie wynika z innych chorób, takich jak: zaburzenie obsesyjno-kompulsywne, schizofrenia lub inna choroba psychiczna,

D – zachowanie nie wynika z przekonań religijnych, specjalnych wymagań żywieniowych, alergii pokarmowej lub innej choroby wymagającej specjalnej diety.

Ortoreksja jest problemem szczególnie popularnym u osób młodych. Wynikać to może z wielu istotnych czynników, zwrócić jednak uwagę należy na dostępność Internetu wśród młodych osób, a wraz z dostępnością sieci – dostępność kont na różnych mediach społecznościowych propagujących „fit” styl życia czy

wiczenia, najczęściej zupełnie niedostosowane do możliwości dojrzewającego organizmu. W mediach utrwalany jest kanon piękna osoby szczupłej, a także powielane są stereotypy że osoba szczupła to osoba zadbana, zaś osoba gruba – leniwa, niezadbana, „brudna”. U dzieci i nastolatków niezwykle ważna jest praca nad akceptacją, wiarą w siebie, normalizacją różnego rodzaju wyglądu ciała, co nadal jest rzadkością w polskim systemie edukacji oraz, niestety, także w polskich domach.